KIG: Koszty polityki klimatycznej od 2030 r. sięgną 22 mld zł rocznie – Portal PR - 24PR




KIG: Koszty polityki klimatycznej od 2030 r. sięgną 22 mld zł rocznie

08.02.2012 Kategoria: Makrodane, Rynki. Autor: admin

 Polityka Klimatyczna Unii Europejskiej wprowadza szereg rozwiązań, które w naszej ocenie są nie tylko niedostatecznie uzasadnione, ale także dyskryminujące w stosunku do krajów Wspólnoty o znaczącym udziale paliw stałych. Wysokie koszty ich wdrożenia dotkną szeroko rozumianej energetyki ze skutkami dla całej gospodarki, a stąd i dla społeczeństwa. Procedowanie postanowień tzw. Energy Roadmap powinno odbywać się z należytą rozwagą w związku z uwarunkowaniami zewnętrznymi (sytuacja gospodarki światowej, korekty pierwotnych deklaracji ekologicznych istotnej części gospodarek w skali globalnej, problemów wewnętrznych UE), ale także z racji zróżnicowanej struktury paliw pierwotnych w krajach UE.

Dotychczas wykonywane oceny pokazywały wysokie koszty polityki klimatycznej w energetyce, wzrost cen energii, negatywny wpływ na rozwój gospodarczy oraz wzrost obciążenia gospodarstw domowych kosztami energii. W ostatnim okresie wykonane zostały po raz pierwszy kompleksowe analizy pokazujące skutki polityki klimatycznej dla poszczególnych działów przemysłu w Polsce. Zostały one sporządzone w oparciu o zatwierdzone przez KE zasady przydziału uprawnień oraz założenia cenowe zawarte w dokumentach unijnych. Analizy te pozwoliły ocenić skutki kontynuacji obecnej polityki klimatycznej oraz skutki przyjęcia celu 80% redukcji emisji zgodnie z Mapą 2050.

Polityka klimatyczna powoduje wzrost kosztów produkcji przemysłowej głównie poprzez:

  • Wyższe ceny energii elektrycznej i ciepła, zużywanych w produkcji przemysłowej;
  • Obowiązek zakupu uprawnień do emisji CO2 przez przedsiębiorstwa objęte systemem handlu emisjami (EU ETS);
  • Podatek węglowy, który zgodnie z propozycjami KE ma obciążać zużycie paliw w procesach nie objętych systemem handlu emisjami (Non ETS).

Dodatkowe koszty dla przemysłu w Polsce z tytułu już wdrożonych działań z zakresu polityki klimatycznej osiągną w roku 2015 ok. 5 mld zł rocznie a do roku 2030 wzrosną do ok. 13 mld zł rocznie. Przyjęcie na poziomie unijnym proponowanych obecnie celów 80% redukcji emisji do roku 2050 spowoduje wzrost kosztów dla działów przemysłowych w Polsce o kolejne 9 mld zł rocznie w roku 2030. Łączne przewidywane obciążenia polskiego przemysłu z tytułu polityki klimatycznej stanowią ponad połowę wyniku finansowego brutto całego przemysłu, który w roku 2009 wyniósł 40 mld zł.

Wzrost kosztów wynikający z polityki klimatycznej kumulować się będzie ze skutkami wzrostu cen energii elektrycznej i ciepła, który jest skutkiem działania z innych czynników takich jak konieczność zastąpienia istniejących, wyeksploatowanych elektrowni nowymi jednostkami produkcyjnymi oraz odbudowę potrzebnej infrastruktury.

Efektem polityki klimatycznej będzie drastyczne pogorszenia pozycji konkurencyjnej wielu polskich przedsiębiorstw na rynku unijnym i światowym, gdyż konkurencyjne przedsiębiorstwa z UE i spoza UE nie będą poddane tak dużym obciążeniom. Wyliczony wzrost kosztów energii i emisji CO2 prowadzi do zagrożenia utratą lub znacznym spadkiem rentowności produkcji ponad dziesięciu działów przemysłu, które łącznie zatrudniają ponad 800 tys pracowników oraz wytwarzają 93 mld zł wartości dodanej.                                                                                                                

Do przemysłów najbardziej zagrożonych rygorystyczną polityką klimatyczną należą branże: metalowa, cementowa, wapiennicza, chemiczna, papierowa, koksownicza, węglowa.

Przygotowane na zlecenie KIG badania wskazują, że unijna polityka zaostrzania wymogów i kosztów polityki klimatycznej stanowi ogromne zagrożenie dla polskiego przemysłu. Skutki gospodarcze i społeczne jej wdrożenia będą wyraźnie negatywne.          
                                                                                                            
Biorąc pod uwagę powyższe Krajowa Izba Gospodarczaapeluje do rządu, by sprzeciwiał się próbom zaostrzenia obecnej unijnej polityki klimatycznej, a w przypadku braku nowych międzynarodowych uzgodnień podjął działania mające na celu wycofanie się UE z jednostronnych i nieskutecznych działań na rzecz redukcji emisji gazów cieplarnianych. Proponujemy również podjęcie działań mających na celu przygotowanie odpowiednich rozwiązań legislacyjnych neutralizujących zagrożenia ze strony polityki unijnej. Działania te mogłyby dotyczyć m.in. polityki taryfowej oraz zasad opodatkowania paliw i energii oraz wprowadzenia dobrowolności w zakresie przygotowywania instalacji wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla. W ocenie Krajowej Izby Gospodarczej, z przyczyn zaistniałych zmian w otoczeniu makroekonomicznym oraz z uwagi na potrzebę urealnienia prognoz konsumpcji paliw i energii celowym wydaje się opracowanie nowej polityki energetycznej państwa. Naszym zdaniem zweryfikowane powinny zostać te  elementy polityki energetycznej, które mają istotny wpływ na wzrost cen energii elektrycznej i ciepła, np. rozwój produkcji energii ze źródeł odnawialnych.

Krajowa Izba Gospodarcza, przedkłada niniejsze stanowisko oferując gotowości udostępnienia naszych opracowań dotyczących wpływu polityki klimatycznej Unii Europejskiej na polska gospodarkę.

Stanowisko Krajowej Izby Gospodarczej w związku z Komunikatem z dnia 15 grudnia 2011 r. Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Plan działania w zakresie energii do roku 2050″

Warszawa, 07 lutego 2012 r.

Krajowa Izba Gospodarcza

Podobne wpisy:







Wszelkie prawa do portalu w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych zastrzeżone są na rzecz MERKON GROUP CEZARY KRAJEWSKI i odpowiednio na rzecz współpracujących podmiotów i nie mogą być rozpowszechniane w całości bądź w części (także kanały RSS) bez uprzedniej pisemnej ich zgody.